Czy chorując na endometriozę można bezpiecznie ćwiczyć?
Niejedna chorująca kobieta zadała sobie to pytanie, szczególnie po tym, jak usłyszała diagnozę i zaczęła powoli odkrywać nowe karty nieznanej jej dotąd choroby. Ból, który bardzo często towarzyszy endometriozie, niejednokrotnie zniechęca chorującą do aktywności fizycznej. To jednak nie oznacza, że panie powinny całkowicie zarzucać jakikolwiek sport.
Na początku drogi z wprowadzeniem ruchu możemy się również obawiać, czy aktywność fizyczna nie wpłynie na zwiększenie stanu zapalnego w organizmie oraz czy nie zintensyfikuje objawów bólowych. A jak jest w rzeczywistości?
Jakie korzyści wnosi dla chorującej na endometriozę aktywność fizyczna?
Regularnie wykonywane ćwiczenia sprzyjają m.in. usuwaniu toksyn, odżywieniu organizmu oraz wspierają jego wewnętrzny drenaż, co może wpłynąć pozytywnie na zmniejszenie stanu zapalnego towarzyszącego endometriozie. Dzięki temu pacjentka rzadziej będzie odczuwać dolegliwości bólowe np. związane z miesiączką lub będą one miały mniejsze nasilenie.
Istotny jest również pozytywny wpływ ruchu na zrosty występujące u wielu pacjentek z endometriozą. Ćwiczenia nie usuną wytworzonych już zrostów, ale pomogą w ich rozluźnieniu, dzięki czemu narządy oraz tkanki nie będą tkwiły w tak znaczącym „zamrożeniu” i unieruchomieniu.
Jakie ćwiczenia na endometriozę?
Skoro już wiesz, że aktywność fizyczna jest istotna, warto zastanowić się, jaki rodzaj aktywności fizycznej będzie w przypadku endometriozy najbardziej trafny i czy koniecznie musimy rezygnować z dotychczasowej formy treningu?
Jakie zatem ćwiczenia wykonywać chorując na endometriozę? Czy rzeczywiście tylko spokojne formy ruchu takie jak joga i stretching będą odpowiednie?
Na pewno warto skoncentrować się na mobilności – czyli poprawie zakresów ruchu w stawach.
Trening typu mobility w endometriozie pozwala nam na pracę ciała w sprawniejszej, bardziej funkcjonalnej i ergonomicznej wersji.
Ćwiczenia te uprawiane przy endomitozie poprawiają postawę ciała, sprzyjają niwelowaniu przykurczów wywołanych chociażby przez ból i częste przyjmowanie skulonej pozycji, a także pozycję siedzącą w pracy.
Wyżej wymienione pozycje wpływają na wytwarzanie się przykurczów w mięśniach zginaczach bioder – dodatkowo, jeśli się garbimy, wysuwamy do przodu głowę, to zwiększamy zamknięcie w klatce piersiowej, nasze narządy mają znacznie ciaśniej, a dno miednicy ciężej.
Jeżeli nie wiesz, jak zacząć przygodę z mobility, polecamy wizytę u fizjoterapeutki uroginekologicznej, która pomoże dobrać ćwiczenia pod Twoje dolegliwości. Taka forma ruchu połączona z terapią manualną w gabinecie, może znacząco wpłynąć na poprawę jakości życia i samopoczucia.
Oprócz funkcjonalnych ćwiczeń można oczywiście wykonywać asany zaproponowane w systemie jakim jest joga lub zajęcia typu stretching.
Warto również wprowadzić trening powięziowy na rollerze – jest to prosta forma autoterapii, którą można wykonywać w domu. Rolowanie pomoże rozmasować napięte miejsca przynosząc szybką ulgę.
Ćwiczenia w endometriozie powinny obejmować nie tylko kończyny dolne, ale także cały kręgosłup oraz obręcz barkową. Im bardziej elastyczne połączenia między kręgami, tym lepsza ruchomość klatki piersiowej, a co za tym idzie lepsza praca przepony.
A jak już o przeponie mowa, to na pewno kolejną grupą ćwiczeń, na które warto zwrócić uwagę, będą ćwiczenia oddechowe.
Oddech przeponowy, zwany inaczej oddechem dolnożebrowym, będzie niejako masował od wewnątrz narządy w jamie brzusznej, poprawiając ich ruchomość, odżywienie oraz zmniejszając dolegliwości bólowe i tonując układ nerwowy.
Nie zapominajmy również o bardzo dobrym wpływie kolejnego toru oddechowego – toru brzusznego, na zmniejszenie napięcia w okolicy podbrzusza.
Trening siłowy z umiarkowanym obciążeniem, szczególnie sprawdzi się u kobiet objętych terapią hormonalną. Spadek poziomu estrogenu znacząco wpływa na spadek gęstości kości, a co za tym idzie – rozwój osteoporozy. Warto zatem dodać do swojej aktywności pracę z niewielkimi ciężarami. Ćwiczenia aerobowe – tzw. trening cardio – o średniej intensywności, reguluje poziom hormonów, zwłaszcza estrogenów. Taka forma ruchu usprawnia krążenie w całym organizmie. Bardzo dobrą formą treningu cardio będzie nordic walking, orbitrek, delikatny jogging.
Przeczytaj też: Czy dieta ma znaczenie przy endometriozie?
A co z aktywnością spontaniczną?
Każda podjęta na co dzień aktywność, taka jak chociażby spacer w parku, przejażdżka na rowerze, wyjście na basen, będzie lepsza niż tkwienie w bezruchu. Przy doborze aktywności warto się sugerować sygnałami płynącymi z naszego ciała. Aktywność fizyczna nie powinna intensyfikować objawów bólowych występujących w endometriozie.
Natomiast brak ruchu, to niestety zazwyczaj większe dolegliwości.
Nie zabierajmy całkowicie endopacjentkom ruchu, który jest dla nich przyjemnością, powoduje wyrzut endorfin, satysfakcję, daje odpocząć i odciąć się od stresu dnia codziennego. Jeśli zatem dobrze się czujesz w trakcie oraz po tańcu czy wspinaczce na ściance lub też intensywniejszym treningu biegowym, nie rezygnuj z niego.
Nie rezygnuj z aktywności!
Regularna współpraca z fizjoterapeutą może znacząco poprawić jakość życia, redukując ból i poprawiając komfort. Specjalista dobierze indywidualny plan ćwiczeń, dostosowany do potrzeb Twojego ciała, który pomoże złagodzić objawy i wzmocnić mięśnie dna miednicy. Nie zwlekaj – zadbaj o swoje zdrowie już dziś i umów się na pierwsze spotkanie, aby poczuć różnicę dzięki wsparciu profesjonalisty. Sprawdź: uroginekologia we Wrocławiu w Fizjosportmed!
